چرا رشد تولید معدن پس از شوک‌ها، لزوماً به معنای توسعه نیست؟

رشد بهره‌وری معدن در سال‌های اخیر بیشتر بازسازی ظرفیت‌های آسیب‌دیده بوده تا ایجاد ظرفیت جدید.

شوک‌های اقتصادی آثار ماندگاری دارند و اقتصاد پیش از رشد واقعی، باید ظرفیت‌های از دست‌رفته را بازسازی کند.

تجربه پس از برجام نشان داد بخشی از رشد اقتصادی ناشی از بازگشت سریع تولید نفت بوده است.

بخش معدن به دلیل سرمایه‌بر بودن، در برابر اختلال در زنجیره تامین و نوسازی ماشین‌آلات بسیار آسیب‌پذیر است.

خسارت‌های غیرمستقیم مانند ناامنی و کمبود نهاده‌ها برای بخش معدن طولانی‌مدت‌تر و پرهزینه‌تر از خسارت‌های فیزیکی است.

تغییر کیفیت ذخایر معدنی و کاهش عیار، بدون در نظر گرفتن شوک‌ها نیز بهره‌وری را تحت فشار قرار می‌دهد.

بازگشت به ظرفیت اسمی در صورت آسیب به تجهیزات اصلی، فرآیندی زمان‌بر و نیازمند سرمایه‌گذاری سنگین است.

تجربه اوکراین نشان می‌دهد بازگشت تولید پس از جنگ غیرخطی است و با محدودیت‌های لجستیکی و صادراتی همراه است.

فرآیند بازسازی باید فرصتی برای نوسازی با فناوری‌های دیجیتال و مدیریت انرژی باشد، نه صرفاً جایگزینی تجهیزات قدیمی.

تحقق اهداف بهره‌وری برنامه هفتم بدون فراهم کردن بستر سرمایه‌گذاری و واردات فناوری ممکن نیست.

بدون اصلاح محدودیت‌های ساختاری، جنگ تنها دوره جبران و رشد معدنی را طولانی‌تر و پرهزینه‌تر می‌کند.