بدهی دولت؛ ابزار توسعه یا بار مالی بر دوش نسل‌های آینده؟

رتبه‌بندی کشورها بر اساس بدهی سرانه بدون توجه به ماهیت آن گمراه‌کننده است.

برای درک پایداری مالی باید میان انواع بدهی‌های داخلی و خارجی تمایز قائل شد.

استقراض برای ایجاد دارایی‌های مولد و زیرساخت‌ها، ابزاری برای بلوغ مالی است.

استفاده از بدهی برای هزینه‌های جاری بدون ایجاد درآمد، فشار مالی را به آینده منتقل می‌کند.

استقراض بی‌ضابطه در اقتصاد ایران به دلیل تحریم و تورم، منجر به فرسایش سرمایه ملی می‌شود.

سیاست‌گذاری مالی باید از کنترل بدهی به سمت مدیریت ترازنامه و تعریف دارایی در کنار استقراض حرکت کند.

معیار عملکرد دولت، کیفیت ترکیب بدهی و ثروت خلق‌شده در قبال تعهدات است.