درس‌های تاریخی از شکست سیاست‌های کنترل جمعیت: چرا برنامه‌ریزی متمرکز ناکام ماند؟

محمود ممدانی در سال ۱۹۷۲ با انتشار کتابی، نظریات فاجعه‌بار پل ارلیش درباره جمعیت را به چالش کشید.

پل ارلیش با کتاب بمب جمعیت مدعی شد رشد جمعیت منجر به قحطی جهانی خواهد شد.

سازمان‌های بین‌المللی مانند سازمان ملل و USAID سیاست‌های کاهش رشد جمعیت را شرط توسعه اقتصادی دانستند.

امروزه مشخص شده که آن طرز فکر نادرست بوده و سیاست‌های ضدزادآوری پیامدهای ویرانگری داشته است.

سیاست‌های قهرآمیز در هند و چین منجر به عقیم‌سازی و سقط جنین اجباری و رسوایی‌های اخلاقی شد.

محمود ممدانی در کنار اقتصاددانانی چون سایمون و بائر، علیه هیاهوی انفجار جمعیت ایستادگی کرد.

کتاب ممدانی مطالعه خانا در هند را بررسی کرد که در آن توزیع وسایل پیشگیری شکست خورد.

روستاییان به دلیل ادب و برای رنجاندن پژوهشگران، وسایل را می‌گرفتند اما استفاده نمی‌کردند.

سیاستگذاران پذیرش هدایا را به اشتباه نشانه پذیرش کاهش رشد جمعیت تلقی کردند.

ممدانی استدلال کرد که مردم به دلیل فقر خانواده‌های پرجمعیت دارند، نه برعکس.

فرزندان برای فقرا ابزار کار و امنیت دوران پیری محسوب می‌شدند.

مسوولان شرایط متفاوت هند روستایی را درک نکرده و نسخه‌های غربی را تجویز می‌کردند.

پژوهش ممدانی با گوش دادن به مردم محلی، خطای بوروکرات‌های دور از میدان را آشکار کرد.

تلاش‌های متمرکز برای حل مشکلات بدون درک زمینه اجتماعی، عملاً شکست خورد.

ویلیام ایسترلی اشاره می‌کند که شواهدی مبنی بر اثر منفی رشد جمعیت بر رشد سرانه وجود ندارد.

کاهش رشد جمعیت در اواخر قرن بیستم با کاهش رشد اقتصادی همراه بود.

سیاست‌های قهرآمیز در بسیاری از کشورها اجرا شد اما هیچ دستاورد اقتصادی یا اجتماعی نداشت.

رفاه اقتصادی را نمی‌توان مهندسی کرد و برنامه‌ریزی متمرکز در برابر واقعیت محدود است.