بحران معیشت کارگران؛ چرا افزایش‌های اندک مزد گرهی از سفره‌ها باز نمی‌کند؟

افزایش‌های جزئی دستمزد تأثیری در تقویت قدرت خرید کارگران ندارد.

شرایط معیشتی کارگران در شهریور ۱۴۰۵ نسبت به دی ۱۴۰۴ اسفناک‌تر شده است.

دولت محدودیت‌های بودجه‌ای دارد، اما اولویت اصلی کارگران تأمین نیازهای خوراکی است.

تورم ۱۲۰ درصدی خوراکی‌ها و افزایش ۳۰۰ درصدی قیمت روغن، معیشت را دشوار کرده است.

هزینه خوراکی‌ها قابل چشم‌پوشی نیست و باید در اولویت تأمین قرار گیرد.

هزینه‌های درمان و دارو ۱۵۰ درصد رشد داشته و حقوق ۲۲ میلیونی کفاف زندگی را نمی‌دهد.

افزایش‌های ۲-۳ میلیونی مزد، تنها منت بر سر کارگر است و هزینه‌های اولیه را پوشش نمی‌دهد.

افزایش دو میلیون تومانی مزد برای تأمین میوه و نیازهای اولیه خانوار ناکافی است.

پیشنهاد بازگشت به سبد معیشتی دی‌ماه سال گذشته قبل از شوک ارزی مطرح شد.

چندنرخی بودن ارز تنها منجر به گرانی سرسام‌آور برای خانوارها شده است.

افزایش کمتر از ۵ میلیون تومان دستمزد، عملاً بی‌معنا و غیرقابل بحث است.

پوشش دستمزد از دو سوم هزینه‌ها در سال گذشته به یک‌چهارم در حال حاضر رسیده است.

سه‌شغله شدن کارگران ماهر، کیفیت کار را کاهش و فرصت‌های شغلی جوانان را از بین برده است.

سهم دستمزد در قیمت تمام‌شده کالاها در صنایع مختلف متفاوت است.

میانگین سهم مزد در صنایع اصلی کمتر از ۱۰ درصد است و افزایش آن تأثیر کمی بر قیمت نهایی دارد.

بازگشت به سیستم کوپنی برای جلوگیری از بحران‌های اجتماعی پیشنهاد می‌شود.

فشار شرایط جنگی باید عادلانه تقسیم شود و نباید تنها بر دوش طبقه کارگر باشد.