نقشه راه ایران‌خودرو برای رسیدن به تراز جهانی؛ ۶ ایستگاه تا کیفیت

تویوتا نماد دوام و کارایی در ذهن مشتریان جهانی است.

هدف‌گذاری برای تبدیل شدن به تویوتای ایران توسط سهامداران مطرح شده است.

کیفیت نتیجه فرآیندهای مستمر است، نه صرفاً اعلام هدف.

نقشه راه کیفیت از محصول شروع و به اعتماد بازار ختم می‌شود.

پرسش اصلی تغییر شاخص‌های عملکردی برای نزدیک شدن به استانداردهای تویوتا است.

اولین شاخص کیفیت، میزان مراجعه مشتری به تعمیرگاه است.

کیفیت واقعی در طول زمان و با عدم خرابی تکرارشونده سنجیده می‌شود.

هدف‌گذاری ۱۰۰ هزار کیلومتر بدون خرابی، وعده‌ای برای تجربه مشتری است.

رفع ریشه‌ای ایرادات مزمن مهم‌تر از تعداد ایرادات رفع شده است.

گارانتی طولانی‌مدت، مسئولیت‌پذیری خودروساز در قبال کیفیت را نشان می‌دهد.

هزینه بی‌کیفیتی برای خودروساز باید به قدری بالا باشد که کیفیت را اولویت کند.

افزایش گارانتی بدون رفع ریشه‌ای مشکلات، رضایت مشتری را تضمین نمی‌کند.

آینده کیفیت در گرو طراحی محصولات جدید است.

پلتفرم‌های جدید فرصتی برای بازنگری در فناوری و استانداردهای تولید هستند.

اصلاح محصول موجود و طراحی محصول آینده باید همزمان پیش برود.

شاخص موفقیت، کاهش فاصله فناوری محصولات جدید با نسل‌های پیشین است.

کیفیت محصول حاصل کیفیت تصمیم‌گیری و ساختار سازمانی است.

ساختار چابک و حذف شرکت‌های اضافی، تمرکز مدیریتی را افزایش می‌دهد.

تغییر جهت بنگاه حاصل مجموعه‌ای از اصلاحات کوچک و بزرگ است.

کیفیت نیازمند ثبات مدیریتی و صنعتی است.

پروژه‌های توسعه محصول زمان‌بر هستند و نباید مدام تغییر کنند.

ایران‌خودرو در حال گذار از مدیریت دولتی به خصوصی است.

اصلاح آثار دهه‌ها مدیریت دولتی در کوتاه‌مدت ممکن نیست.

مسئولیت‌پذیری مدیریت خصوصی نیازمند اختیار تصمیم‌گیری صنعتی است.

مداخلات غیرصنعتی مانع از اجرای برنامه‌های ارتقای کیفیت می‌شود.

بنگاه رقابتی مشتری را در مرکز تصمیم‌گیری قرار می‌دهد.

سیاست‌های تکلیفی، کیفیت را به حاشیه می‌راند.

خودرو باید از ابزار سیاست‌گذاری به محصولی رقابتی تبدیل شود.

معیار نهایی کیفیت، تجربه واقعی مصرف‌کننده است.

فاصله با تویوتا با تصمیمات کوتاه‌مدت پر نمی‌شود، جهت حرکت مهم است.

آزمون نهایی موفقیت، انتخاب دوباره مشتری در خیابان است.