تغییر پارادایم در مسکن: دولت باید رهبر ارکستر باشد، نه نوازنده

مسکن فراتر از ساختمان است و شامل کیفیت زیست و زیرساخت‌های اجتماعی می‌شود.

طرح جامع مسکن باید به جای جزئیات اجرایی، قطب‌نمای سیاستگذاری باشد.

دولت باید نقش رهبر ارکستر را ایفا کند تا هماهنگی میان ذی‌نفعان ایجاد شود.

وزارت راه باید جهت‌گیری کلی را تعیین کند و تنوع نیازهای محلی را به رسمیت بشناسد.

تفکیک وظایف بین سیاست‌گذاری ملی و اجرای محلی برای بهبود کارایی ضروری است.

تمرکززدایی به معنای رها کردن نیست، بلکه سپردن امور محلی به دولت‌های محلی است.

تغییر گفتمان از تولید مسکن به کیفیت زیست، پرسش‌های اساسی سیاست‌گذاری را تغییر می‌دهد.

سیاست مسکن باید با تغییرات سبک زندگی و تنوع شیوه‌های اسکان همسو شود.

شهروندان باید شریک سیاست‌گذاری باشند، نه صرفاً موضوع مطالعه کارشناسان.

ارزیابی تاثیرات اجتماعی باید به ابزار اصلی سیاست‌گذاری مسکن تبدیل شود.

طرح جامع مسکن باید توافقی ملی بر سر جهت‌گیری‌های کلان باشد.

دولت باید از مجری همه امور به هماهنگ‌کننده و رهبر ارکستر تغییر نقش دهد.