مرز باریک بقا و تاب‌آوری؛ چرا صنعت ایران در حال فرسایش است؟

تاب‌آوری فرآیندی مستمر برای پیش‌بینی، جذب و سازگاری با تهدیدهاست، نه وضعیتی ایستا.

تاب‌آوری شامل مقاومت، بازیابی، تغییر جهت و نوسازی مسیر رشد است.

شوک‌های پی‌درپی باعث کاهش ظرفیت تولید و بهره‌وری می‌شوند و بقا را با تاب‌آوری اشتباه می‌گیرند.

صنعت ایران با شوک‌های همزمان و پی‌درپی مواجه است که افق سرمایه‌گذاری را کوتاه کرده است.

رشد منفی صنعت و تشکیل سرمایه نشان‌دهنده کاهش توان مقابله با شوک‌های آینده است.

خروج ۶۳۰ هزار نفر از صنعت، نشانه کوچک شدن دامنه فعالیت بنگاه‌هاست.

تاب‌آوری صنعتی حاصل توانمندی‌های انباشته مانند دانش، فناوری و تنوع زنجیره تامین است.

فاصله زیاد میان درخواست‌های صنعتی و پروانه‌های بهره‌برداری، مانع تبدیل سرمایه‌گذاری به ظرفیت تولید است.

بقا بدون بازسازی ظرفیت تولید، به معنای تاب‌آوری نیست.

تداوم وضعیت فعلی، صنعت را در چرخه فرسایشی کاهش تولید و سرمایه‌گذاری گرفتار می‌کند.

مزیت‌های طبیعی بدون سرمایه‌گذاری و فناوری، به‌تدریج فرسوده می‌شوند.

باید در استفاده از واژه تاب‌آوری برای صنعت ایران محتاط بود؛ چرا که فرسایش ظرفیت تولید در جریان است.