آیا آیین‌نامه جدید ساختمان، گره کور ساخت‌وساز ایران را باز می‌کند؟

اهداف آیین‌نامه مترقی است اما مشکل اصلی در حکمرانی و ضعف حرفه‌مندی است.

فاصله بین پروانه مهندسی و اشتغال واقعی، ریشه پدیده‌هایی مثل امضافروشی است.

آزمون‌های فعلی توانایی حرفه‌ای را تضمین نمی‌کنند و عناوین جدید بدون اصلاح احراز صلاحیت بی‌اثرند.

تعارض منافع شهرداری بین کنترل ساخت‌وساز و درآمدزایی، مانع اصلی اجرای قانون است.

افزودن بازرس مستقل بدون قدرت حاکمیتی، گره‌ای از مشکلات ساختاری باز نمی‌کند.

وزارت راه و شهرسازی باید پاسخ دهد چرا ابزارهای نظارتی قبلی ناکارآمد بوده‌اند.

تجربه ناموفق مجری ذی‌صلاح نشان می‌دهد که مالک‌محوری در اجرا همچنان چالش‌برانگیز است.

نظام پیشنهادی با مقیاس‌های مختلف پروژه‌ها تناسب ندارد و ریسک‌محوری در آن کمرنگ است.

سامانه ملی مدیریت ساختمان نیازمند زیرساخت‌های پیچیده و واقع‌بینی در اجراست.

بدون اصلاحات بنیادی در قانون و ساختار حکمرانی، تغییر چارت خدمات مهندسی تحول‌آفرین نیست.