ایران به فرزندانش نیاز دارد: ضرورت بازسازی سرمایه اجتماعی و وحدت ملی

بقای سرزمین نیازمند مفهوم «ما بودن» است که ایران را از بحران‌های تاریخی عبور داده است.

قطبیدگی عاطفی و برچسب‌زنی، جامعه را به سمت شکاف‌های عمیق و نادیده گرفتن یکدیگر سوق داده است.

برچسب‌زنی به ابزاری برای حذف افراد از دایره گفت‌وگو و ساقط کردن اعتبار آن‌ها تبدیل شده است.

کوری سیاسی باعث شده تا پیش از شنیدن حرف، شناسنامه گوینده بررسی و قضاوت شود.

فحاشی به یک صنعت تبدیل شده و میانجی‌های اجتماعی که می‌توانند شکاف‌ها را پر کنند، هدف قرار می‌گیرند.

هنرمندان، معلمان و نخبگان به عنوان میانجی‌های اجتماعی، هدف حملات قرار می‌گیرند تا جامعه بی‌دفاع شود.

جامعه بی‌میانجی، صدای مردم را به خشمگین‌ترین شکل و حکومت را از پشت تصمیمات زمخت می‌بیند.

استعمار با بهره‌برداری از شکاف‌های داخلی، به دنبال تضعیف «ما بودگی» ایران است.

حکمرانی ضعیف و نشنیدن صدای مردم، شکاف‌های موجود را به خندق تبدیل کرده است.

ایران به تمام فرزندانش، فارغ از دیدگاه‌هایشان، برای عبور از بحران‌ها نیاز دارد.

حلقه مفقوده در حکمرانی، التفات و احترام به مردم در فرم و محتوای تصمیمات است.

مردم علاوه بر محتوا، تحقیر یا احترام نهفته در لحن تصمیمات را نیز درک می‌کنند.

هنرمندان می‌توانند به عنوان میانجی، درد مردم را به حاکمیت و دشواری‌های حکمرانی را به مردم ترجمه کنند.

هرکس موضعش ایران است باید برای التیام زخم‌های اجتماعی تلاش کند، حتی اگر هزینه بپردازد.

نیاز به زبانی تازه برای نقد و گفت‌وگو بدون لکنت ترس یا وقاحت نفرت داریم.

نجات ایران در گرو یادگیری دوباره زبان مشترک و مکث پیش از قضاوت است.