چرا صنعت فولاد ایران از اهداف تولیدی خود عقب ماند؟

شکاف تولید و ظرفیت، ۱۸ میلیارد دلار خسارت اقتصادی به همراه داشته است.

حاشیه سود فولادسازان به دلیل هزینه‌های انرژی و توقف تولید به شدت کاهش یافته است.

وابستگی متقابل برق و گاز و هزینه‌های پنهان توقف تولید، چالش اصلی صنعت است.

چشم‌انداز تولید فولاد به دلیل محدودیت‌های انرژی در میان‌مدت همچنان چالشی است.

محدودیت‌های انرژی منجر به تعطیلی کامل یا کاهش شدید ظرفیت تولید در برخی واحدها شده است.

رکود تقاضا مانع جهش قیمت‌ها شده، اما ریسک کاهش تولید همچنان بالاست.

ارزش تولید از دست‌رفته به دلیل ناترازی انرژی به ۱۸ میلیارد دلار رسیده است.

صنعت فولاد ۵ درصد GDP و ۱۵ درصد صادرات غیرنفتی را در اختیار دارد.

احداث نیروگاه اختصاصی برای همه واحدهای فولادی از نظر اقتصادی توجیه‌پذیر نیست.

تولید واقعی با ظرفیت بالقوه فاصله دارد و فرصت‌های صادراتی در حال از دست رفتن است.

ظرفیت اسمی ایجاد شده به دلیل نبود امکان فعالیت مستمر، بلااستفاده مانده است.

توسعه نامتوازن زنجیره فولاد از معدن تا محصول نهایی، گلوگاه‌های تولید را ایجاد کرده است.

زیرساخت‌های حمل‌ونقل ریلی و بندری متناسب با ظرفیت تولید توسعه نیافته‌اند.

تحریم‌ها و کاهش سرانه مصرف داخلی، صادرات را به تنها راه نجات تولید تبدیل کرده است.

ناترازی انرژی و زیرساخت‌ها، مانع اصلی تحقق اهداف تولیدی صنعت فولاد هستند.