چالش پساب‌های معدنی در ایران؛ از تهدید زیست‌محیطی تا فرصت بازچرخانی آب

آمارها نشان می‌دهد تنها بخش کوچکی از معادن ایران سیستم تصفیه فاضلاب دارند.

جهان پساب را منبعی ارزشمند می‌داند، اما ایران همچنان با آن به عنوان پسماند برخورد می‌کند.

قوانین زیست‌محیطی معدن در ایران از دهه ۵۰ تدوین شده و چارچوب قانونی وجود دارد.

بهره‌برداران معدنی تعهدات قانونی مشخصی برای حفاظت از منابع آب و خاک دارند.

چالش اصلی، فاصله میان قوانین موجود و اجرای موثر آن‌ها به دلیل ضعف نظارت است.

محمدحسین بصیری تأکید دارد که نمی‌توان همه معادن را با یک معیار واحد ارزیابی کرد.

تفکیک دقیق انواع پساب و نوع ماده معدنی برای استانداردسازی ضروری است.

معادن کوچک در مناطق دورافتاده نیازمند راهکارهای ساده‌تر و متناسب با مقیاس خود هستند.

روش‌های مدیریت پساب باید بر اساس مشخصات زمین‌شناسی و هیدروژئولوژیک منطقه انتخاب شوند.

معادن بزرگ باید به سمت تصفیه‌خانه‌های صنعتی و بازچرخانی آب حرکت کنند.

سیاستگذاری باید ترکیبی از الزام و مشوق‌های مالی برای سرمایه‌گذاری در تصفیه باشد.

فریال مستوفی هزینه‌های بالای زیرساختی را مانع اصلی تصفیه فاضلاب در معادن می‌داند.

هزینه‌های زیست‌محیطی باید از مرحله امکان‌سنجی در مدل اقتصادی لحاظ شوند.

ورود پساب تصفیه‌نشده به محیط‌زیست، اعتماد جوامع محلی را به فعالیت‌های معدنی کاهش می‌دهد.

حمایت مالی و ایجاد تصفیه‌خانه‌های مشترک می‌تواند هزینه‌های زیست‌محیطی را کاهش دهد.

اتاق بازرگانی می‌تواند در تدوین دستورالعمل‌ها و انتقال فناوری نقش تسهیل‌گر ایفا کند.