چرا فشارهای اقتصادی جنگ، روس‌ها را به خیابان نمی‌کشاند؟

حملات پهپادی اوکراین به پالایشگاه‌های روسیه باعث کمبود سوخت و تنش‌های اجتماعی شده است.

اوکراین امیدوار بود این فشارها منجر به اعتراضات ضدجنگ شود، اما چنین خیزشی دیده نمی‌شود.

فرهنگ انتظار و تحمل دشواری‌ها در روسیه ریشه در دوران شوروی دارد.

صف‌های طولانی در شوروی بخشی از هویت و زندگی روزمره مردم بود.

نویسنده از تجربه شخصی خود در دوران کمبودهای دهه ۸۰ میلادی می‌گوید.

مردم شوروی با وجود کمبود شدید کالا، به دلیل ترس از سرکوب اعتراض نمی‌کردند.

کشتار نووچرکاسک در سال ۱۹۶۲ نماد ترس از هزینه اعتراض در روسیه است.

فعالان مدنی روسیه معتقدند فضای سرکوب فعلی از دوران شوروی نیز بدتر است.

گزارش‌دهی همسایه‌ها به نهادهای امنیتی به دلیل رفتارهای ضدجنگ رایج شده است.

حتی کوچک‌ترین کنش‌های نمادین ضدجنگ با مجازات‌های سنگین زندان مواجه می‌شود.

اعتراضات ضدجنگ سال ۲۰۲۲ با بازداشت‌های گسترده پلیس تقریباً خاموش شده است.

منتقدان سرشناس حکومت با بازداشت و اجبار به عذرخواهی علنی سرکوب می‌شوند.

حذف تنها حزب مخالف جنگ از انتخابات پارلمانی با واکنش ناچیز مردمی مواجه شد.

روس‌ها با ذهنیت سازگاری، شرایط سخت را به عنوان بخشی از دفاع ملی می‌پذیرند.

مردم در مناطق تحت فشار، با شانه بالا انداختن، خود را با شرایط وفق می‌دهند.

طبقه متوسط روسیه تغییرات محدودی در سبک زندگی خود ایجاد کرده است.

توانایی سازگاری روس‌ها با بحران، مانع از فروپاشی روانی جامعه شده است.

طبقه متوسط با استفاده از روابط شخصی، راه‌هایی برای دور زدن بحران سوخت یافته است.

ساکنان مناطق روستایی شرایط سخت‌تری نسبت به طبقه متوسط شهری دارند.

مسکو با تزئینات شهری، شباهتی به پایتخت یک کشور درگیر جنگ ندارد.

داده‌های نظرسنجی‌ها نشان‌دهنده عدم وجود نشانه‌ای از شورش عمومی است.

محبوبیت پوتین همچنان بالاست و مردم غرب را مسئول مشکلات می‌دانند.

نظرسنجی‌ها در فضای اقتدارگرا باید با احتیاط تفسیر شوند.

افزایش فشار روانی در جامعه هنوز به جنبش اعتراضی تبدیل نشده است.

کرملین با افزایش بودجه امنیتی، پیش‌دستانه برای ناآرامی‌های احتمالی آماده می‌شود.

پوتین از تکرار وقایع سال ۱۹۹۱ و فروپاشی شوروی هراس دارد.

محتاط بودن در برابر اعتراضات، یک رفتار سیاسی عقلانی برای کرملین است.