هزارتوی فولاد ایران: عبور از تولید انبوه به سمت ارزش افزوده

تأکید بر ضرورت بازنگری در اهداف برنامه هفتم و حرکت به سمت محصولات با ارزش افزوده بالاتر.

سعید عسکرزاده بر تبدیل مسائل زنجیره فولاد به بحران و ضرورت طرح کارشناسی آن‌ها تأکید کرد.

لزوم هم‌افزایی دیدگاه‌های دولت و بخش خصوصی برای تصمیم‌گیری‌های کلان در صنعت فولاد.

اردشیر سعدمحمدی بر ضرورت تغییر ساختار و کنار گذاشتن سازوکارهای سنتی در صنعت و معدن تأکید کرد.

ضعف در ساختار اکتشاف و عدم تناسب آموزش دانشگاهی با نیازهای واقعی صنعت معدن.

نبود اطلاعات تجمیع‌شده و هدفمند مانع تصمیم‌گیری مدیریتی دقیق در بخش معدن است.

بوروکراسی و نبود استراتژی مشخص، سرعت تصمیم‌گیری و سودآوری صنعت را کاهش داده است.

تحولات صنعتی کشورهای منطقه مانند عراق باید در برنامه‌ریزی‌های ایران لحاظ شود.

ضرورت بازنگری در اهداف برنامه هفتم با توجه به تغییرات بازار جهانی انرژی.

افزایش ظرفیت آهن اسفنجی و کاهش نسبت آن به کل زنجیره فولاد در آینده نزدیک.

روند فعلی منجر به افزایش قیمت تمام‌شده و کاهش سودآوری در زنجیره فولاد می‌شود.

بالا بودن هزینه تأمین سرمایه در گردش و کاهش انگیزه سرمایه‌گذاری در بخش مولد.

لزوم به‌روزرسانی سازوکارهای معاملاتی بورس کالا و حرکت به سمت سیستم‌های داده‌محور.

وزارت صمت به دنبال تعلیق مجوزهای معدنی فاقد پیشرفت برای ایجاد توازن در زنجیره است.

عدم استفاده از بخش قابل‌توجهی از ظرفیت‌های اسمی ایجادشده در زنجیره‌های معدنی.

دعوت از بخش خصوصی برای ارائه پیشنهادهای عملیاتی جهت اصلاح فرآیندهای وزارت صمت.

تأکید بر اهمیت استفاده از تجربه بخش خصوصی در تدوین اسناد سرمایه‌گذاری.

وزارت صمت قیمت‌گذاری مستقیم ندارد و بورس کالا بستری برای فروش کالاهای پایه است.

اعمال محدودیت‌های کنترلی در شرایط عدم تناسب عرضه و تقاضا امری مرسوم است.

سیاست وزارت صمت حرکت تدریجی به سمت قیمت‌گذاری بر مبنای عرضه و تقاضا است.

اجرای سیاست تعلیق مجوزهای فاقد پیشرفت برای جلوگیری از هدررفت سرمایه ملی.

علی صادقین چالش اصلی را نحوه سیاست‌گذاری و ضعف مشوق‌ها برای محصولات با ارزش افزوده می‌داند.

تمرکز بر افزایش ظرفیت محصولات میانی در شرایط مازاد عرضه جهانی، رقابت‌پذیری را کاهش می‌دهد.

ناترازی انرژی نباید به هزینه‌ای برای بنگاه‌ها یا ابزاری برای جبران کسری بودجه تبدیل شود.

سیاست‌گذار باید به جای مداخله مستقیم، چارچوبی برای هدایت سرمایه‌گذاری طراحی کند.

تجربه چین و کره در استفاده از تسهیلات ترجیحی برای توسعه فولادهای پیشرفته.

افزایش ریسک‌های لجستیکی و رقابت کشورهای منطقه، ادامه الگوی صادراتی فعلی را دشوار می‌کند.

افزایش کمّی تولید بدون توجه به ارزش افزوده، در بازار جهانی مزیت محسوب نمی‌شود.

اختلاف قیمت صادرات محصولات میانی و واردات محصولات نهایی، تراز ارزی را تحت فشار می‌گذارد.

لزوم ثبات مقررات به جای تغییر مداوم دستورالعمل‌های قیمت‌گذاری در بورس کالا.

تغییر نگاه برنامه هفتم از توسعه کمّی به افزایش رقابت‌پذیری و کاهش شدت انرژی.

بهرام شکوری سیاست‌های فعلی را عامل تضعیف مزیت‌های تولید و کاهش توان سرمایه‌گذاری می‌داند.

کاهش حاشیه سود فولاد به زیر نرخ سود بانکی، انگیزه سرمایه‌گذاری را از بین برده است.

نقد رویکرد اولویت تأمین داخلی که کارکرد کشف قیمت در بورس کالا را محدود می‌کند.

پیشنهاد استفاده از قراردادهای بلندمدت و سازوکار مچینگ برای مدیریت زنجیره فولاد.

ضعف سرمایه‌گذاری زیرساختی در دوره‌های درآمدهای نفتی بالا، امروز صنعت را دچار مشکل کرده است.

انتظار از دولت برای جلوگیری از تحمیل هزینه‌های جدید و بی‌ثباتی مقررات.

لزوم حضور مؤثر تشکل‌های تخصصی در فرآیند تدوین و اصلاح قوانین.

هادی محمدپور بر ضرورت بازنگری در سیاست‌های اقتصادی و تقویت نقش بخش خصوصی تأکید کرد.

مجلس آمادگی پیگیری مسائل بخش خصوصی و بازنگری در زیرساخت‌های صنعتی را دارد.

روند پیشرفت برنامه هفتم کند بوده و اهداف آن نیازمند اصلاح است.

وزارت صمت به تنهایی قادر به حل مسائل صنعت نیست و نقش بخش خصوصی باید پررنگ شود.

اعتماد واقعی به بخش خصوصی پیش‌شرط اصلاح وضعیت موجود است.

لزوم شفافیت در حقوق دولتی معادن و توجه به ظرفیت‌های صنعتی شرق کشور.

زهرا سعیدی مبارکه بر فاصله گرفتن از نگاه کمّی در سیاست‌گذاری فولاد تأکید کرد.

لزوم حرکت به سمت تولید محصولات تخصصی مانند فولادهای آلیاژی و زنگ‌نزن.

انتقاد از تعارض منافع در هیئت‌مدیره بورس و پیچیدگی دستورالعمل‌های معاملاتی.

مجلس در حال بررسی اصلاح برنامه هفتم با استفاده از نظرات بخش خصوصی است.

دستیابی به هدف تولید ۵۵ میلیون تن فولاد با توجه به ناترازی انرژی دشوار است.

لزوم طراحی سازوکاری برای حمایت از واحدهای صنعتی آسیب‌دیده بدون فشار مالیاتی.

اصلاح روندها نیازمند همکاری مجلس، دولت و بخش خصوصی است.

جمع‌بندی: عبور از وضعیت فعلی نیازمند اصلاح سیاست‌گذاری، تأمین انرژی و کاهش مداخلات است.