چرا استراتژی فشار حداکثری علیه شبکه متحدان ایران شکست خورده است؟

آمریکا و اسرائیل با هدف تضعیف اقتصاد و رهبری ایران، کارزاری نظامی و تحریمی را آغاز کردند.

محور مقاومت از یک ساختار متمرکز به شبکه‌ای متراکم، خودبازتولیدشونده و انعطاف‌پذیر تبدیل شده است.

این شبکه با وجود ضربات سنگین، به دلیل پراکندگی دانش و منابع، همچنان دست‌نخورده باقی مانده است.

استراتژی‌های سنتی غرب مانند تحریم و حمله نظامی دیگر برای مهار این شبکه کافی نیستند.

محور مقاومت با حمایت سپاه پاسداران از مجموعه‌های انقلابی به بازیگران نظامی سازمان‌یافته تبدیل شده‌اند.

ایران با انتقال فناوری، به گروه‌ها کمک کرده تا توانایی‌های مستقل تولید تجهیزات نظامی پیدا کنند.

با وجود ضربات سنگین پس از ۷ اکتبر، این گروه‌ها همچنان توان بازسازی و عملیات دارند.

ایران و متحدانش با بهره‌گیری از پایگاه‌های دانش متنوع، به سرعت توانمندی‌هایشان را بازسازی می‌کنند.

حزب‌الله و سایر گروه‌ها زنجیره‌های تامین جایگزین و پیچیده‌ای برای تسلیحات خود ایجاد کرده‌اند.

تولیدکنندگان چینی کالاهای واسطه‌ای پهپادها را با هزینه کمتر تولید می‌کنند که تحریم‌ها را بی‌اثر کرده است.

استراتژی جدید باید ترکیبی از اختلال در شبکه‌های مالی و تعامل سیاسی با گروه‌های تثبیت‌شده باشد.

مهار گسترش سلاح‌های پیشرفته نیازمند همکاری بین‌المللی برای کنترل قطعات دارای کاربرد دوگانه است.

واشنگتن باید از نظریه‌های شکست‌خورده گذشته دست برداشته و به دنبال ایده‌های جدید منطقه‌ای باشد.