سقوط تاورکرین؛ چرا نظام نظارت بر ساخت‌وساز در ایران ناکارآمد است؟

صنعت ساختمان ایران با وجود پیچیدگی پروژه‌ها، فاقد نظام نظارتی متناسب با ریسک‌های موجود است.

خلط وظایف مهندس ناظر و مجری ذی‌صلاح، یکی از چالش‌های اصلی در مدیریت ایمنی کارگاه‌هاست.

مسئولیت نگهداری و بهره‌برداری ایمن از تاورکرین مستقیماً بر عهده مجری پروژه است.

مقررات ملی ساختمان الزامات دقیقی برای بازرسی فنی و دوره‌ای تاورکرین‌ها تعیین کرده است.

اگر شهرداری به گزارش‌های تخلف ناظران بی‌توجه باشد، چرخه نظارت عملاً کارایی خود را از دست می‌دهد.

تعیین علت دقیق حادثه اخیر نیازمند بررسی‌های فنی و حقوقی توسط مراجع ذی‌صلاح است.

وابستگی درآمد شهرداری‌ها به ساخت‌وساز، گاهی باعث اولویت‌بخشی به درآمد بر ایمنی شهری می‌شود.

فشارهای اقتصادی و تورم، سازندگان را به سمت کاهش هزینه‌های ایمنی سوق می‌دهد که بسیار خطرناک است.

اصلاح نظام ایمنی نیازمند حضور مجریان ذی‌صلاح و ضمانت اجرای گزارش‌های ناظران است.

ایمنی یک هزینه اضافی نیست، بلکه شرط اصلی توسعه پایدار شهری است.