رمزگشایی از پدیده «پول داغ»؛ چرا نقدینگی در ایران تورم‌زاتر شده است؟

تورم در ایران تنها ناشی از حجم نقدینگی نیست و سرعت گردش پول نقش کلیدی دارد.

کاهش مانده حقیقی نقدینگی نشان‌دهنده افت قدرت خرید ریال و فرار از نگهداری پول نقد است.

انتظارات تورمی باعث کاهش تقاضا برای پول و افزایش سرعت گردش آن، مشابه تجربه آمریکای لاتین می‌شود.

کاهش مانده حقیقی نقدینگی نباید به اشتباه به عنوان کمبود عرضه پول تفسیر شود.

تغییر ترکیب نقدینگی از شبه‌پول به پول، نشانه آشکار افزایش انتظارات تورمی است.

نسبت پول به شبه‌پول در ایران از ۱۴٪ به ۳۴٪ رسیده که فشار تورمی را تشدید می‌کند.

اصطلاح «پول داغ» به معنای افزایش سیالیت نقدینگی و آمادگی آن برای ورود به معاملات است.

پول نقدینگی آماده خرج است، در حالی که شبه‌پول نقدینگی در حال پس‌انداز محسوب می‌شود.

قبل از سال ۹۹، به دلیل تورم پیش‌بینی‌پذیر، تمایل به نگهداری سپرده‌های بلندمدت بیشتر بود.

با منفی شدن نرخ سود حقیقی، سپرده‌گذاری جذابیت خود را از دست داده و پول به سمت بازار دارایی‌ها رفت.

چرخه تورم بالا و افزایش سهم پول، باعث ورود سریع‌تر نقدینگی به بازارها و تشدید تورم می‌شود.

نسبت پول به شبه‌پول نماگری برای سنجش اعتماد مردم به ثبات آینده اقتصاد است.

بانک مرکزی از نرخ بهره برای کنترل تورم و ترغیب به سپرده‌گذاری استفاده می‌کند.

افزایش نرخ سود می‌تواند با تبدیل پول به شبه‌پول، خریدهای هیجانی و سرعت گردش پول را کاهش دهد.

اثر افزایش نرخ سود در اواخر ۱۴۰۱ به دلیل تداوم تورم و نرخ سود حقیقی منفی، ناپایدار بود.