اقتصاد زیرزمینی مترو؛ چرا درآمد دستفروشان از کارمندان رسمی پیشی گرفته است؟

متروی تهران به بازاری سیار برای اشتغال غیررسمی و درآمدهای ناپایدار اما قابل توجه تبدیل شده است.

واگن‌های مترو در ساعات پیک به فضایی اقتصادی با ساختاری تثبیت‌شده برای فروش کالا تبدیل می‌شوند.

در این مدل اقتصادی، حرکت قطار و زمان جایگزین مکان ثابت فروش شده است.

یک فروشنده مترو از درآمد ۴۰ میلیونی خود در مقایسه با حقوق ۱۸ میلیونی کارمندی سابقش می‌گوید.

نیروی کار به دلیل درآمد بالاتر، امنیت شغلی را فدای اشتغال غیررسمی می‌کند.

رقابت در مترو بر سر جلب توجه مسافران در ثانیه‌های کوتاه توقف قطار است.

برای برخی، دستفروشی در مترو یک شغل مکمل برای جبران هزینه‌های بالای زندگی است.

حذف هزینه اجاره و استفاده از چرخه فروش در هر ایستگاه، منطق اصلی این بازار است.

برخی کارگران ساختمانی به دلیل سختی کار فیزیکی به دستفروشی در مترو روی آورده‌اند.

زنان سرپرست خانوار نیز از فضای مترو برای جبران فاصله درآمد و هزینه استفاده می‌کنند.

مزیت رقابتی این بازار، حذف واسطه‌ها و نبود هزینه‌های ثابت مغازه‌داری است.

مترو بخشی از بار اشتغال غیررسمی شهری را با جریان مالی واقعی به دوش می‌کشد.

کارشناسان معتقدند فشار بر بازار کار رسمی، عامل اصلی شکل‌گیری مشاغل غیررسمی است.

تورم بالا و هزینه‌های سنگین بیمه و مالیات، فضای فعالیت رسمی را محدود کرده است.

حدود ۳ میلیون نفر در بخش غیررسمی ایران فعالند که سهم بزرگی از اقتصاد را شامل می‌شود.

تراکم جمعیت در مترو و نبود فرصت‌های شغلی رسمی، دستفروشی را جذاب کرده است.

نظام پرداخت دستمزد ناعادلانه باعث تمایل افراد به مشاغل غیررسمی با درآمد بالاتر شده است.

مدیریت این پدیده نیازمند تسهیل ورود به بازار رسمی و اصلاح سیاست‌گذاری‌های اقتصادی است.