بحران فرسودگی در شبکه برق ایران؛ چرا تعرفه‌های فعلی مانع نوسازی هستند؟

شکاف درآمد و هزینه، توان نوسازی شبکه برق را به شدت محدود کرده است.

تعویق نوسازی، ریسک‌های عملیاتی و هزینه‌های جبران‌ناپذیر آینده را افزایش می‌دهد.

فرسودگی تجهیزات احتمال خاموشی و زمان لازم برای رفع آن را افزایش می‌دهد.

تجهیزات قدیمی باعث افزایش تلفات انرژی و هزینه‌های سنگین نگهداری می‌شوند.

جایگزینی سیم‌های مسی با کابل خودنگهدار گامی مثبت اما نامتوازن در نوسازی است.

بسیاری از پست‌های برق همچنان از تجهیزات قدیمی و پرخطر استفاده می‌کنند.

تعویق نوسازی ضریب اطمینان شبکه را در سال‌های آتی به شدت کاهش می‌دهد.

کمبود منابع مالی، و نه قوانین، مانع اصلی نوسازی زیرساخت‌های برق است.

تعرفه‌های فعلی برق هزینه‌های نوسازی گسترده شبکه را پوشش نمی‌دهد.

بخش توزیع برق به دلیل ماهیت خدماتی، جذابیت کمی برای سرمایه‌گذاران خصوصی دارد.

حضور بخش خصوصی در توزیع نیازمند سازوکار اقتصادی شفاف برای بازگشت سرمایه است.

ایران در تولید تجهیزات پایه شبکه توزیع به خودکفایی نسبی رسیده است.

توان داخلی برای تامین ترانسفورماتور و کلیدهای حفاظتی در سطح مطلوبی است.

حرکت به سمت کابل‌کشی زمینی در کلان‌شهرها پایداری شبکه را افزایش می‌دهد.

خروج نیروهای متخصص و بازنشستگی آن‌ها، چالش جدی مدیریت و بهره‌برداری شبکه است.