سراب انتقال آب دریا؛ چرا پروژه‌های میلیاردی عطش فلات مرکزی ایران را فرو نمی‌نشانند؟

بررسی ابعاد اقتصادی و زیست‌محیطی انتقال آب دریا و کارایی آن در کاهش بحران کم‌آبی.

عباس آخوندی بر شکاف عمیق میان ظرفیت پروژه‌های انتقال و عمق بحران آب تاکید کرد.

بحران آب در ایران ابعاد امنیتی، غذایی و کیفیت زندگی شهری را تحت‌تاثیر قرار داده است.

پروژه‌های انتقال آب با ایجاد دسترسی جدید، موجب شکل‌گیری تقاضای بیشتر و تشدید ناترازی می‌شوند.

اتکای صرف به فناوری بدون کنترل تقاضا، پاسخگوی بحران آب و محدودیت‌های اقلیمی نیست.

ایران با مصرف ۱۰۰ درصدی منابع تجدیدپذیر، وارد محدوده خطرناک تنش آبی شده است.

اضافه‌برداشت ۴۰ میلیارد مترمکعبی سالانه منجر به کسری ۱۳۱ میلیارد مترمکعبی مخازن زیرزمینی شده است.

هزینه انتقال آب به مناطق مرکزی به دلیل انرژی و ارتفاع، تا ۴.۵ دلار بر مترمکعب می‌رسد.

قیمت تمام‌شده آب انتقالی بسیار بالاتر از تعرفه دریافتی است و نیازمند یارانه‌های سنگین دولتی است.

اصلاح شبکه توزیع و صرفه‌جویی در کشاورزی، ظرفیت آبی بیشتری نسبت به انتقال از دریا ایجاد می‌کند.

علی حاجی‌مرادی به تشریح مدل‌های مدیریت منابع آب و چالش‌های اجرایی طرح‌های انتقال پرداخت.

تمرکز سیاستگذاری ایران بر انتقال آب به فلات مرکزی از طریق خطوط مختلف لوله‌گذاری است.

هزینه‌های بالای انرژی و برق، بهره‌برداری اقتصادی از طرح‌های شیرین‌سازی را با چالش مواجه می‌کند.

روندهای اقلیمی مانند افزایش دما و تبخیر، منابع آب در دسترس را به شدت کاهش داده‌اند.

احد وظیفه بحران آب را نتیجه همزمان فشارهای انسانی و تغییرات بزرگ اقلیمی دانست.

افزایش دمای آسیا و اضافه‌برداشت ۱۴۰ میلیارد مترمکعبی از ذخایر زیرزمینی ایران نگران‌کننده است.

تغییر اقلیم در حال دگرگون کردن الگوهای بارش و کاهش سهم ایران از سامانه‌های جوی است.

وابستگی شدید به منابع زیرزمینی حتی در سال‌های پربارش، پایداری شهرهایی مثل تهران را تهدید می‌کند.