یارانه سوخت‌های فسیلی

یارانه سوخت‌های فسیلی یعنی دولت بنزین، گازوئیل و گاز را به قیمتی بسیار کمتر از هزینه تولید یا قیمت جهانی به مردم و صنایع می‌فروشد. در واقع، پولی که دولت می‌توانست از فروش این سوخت‌ها در بازارهای جهانی به دست بیاورد یا صرف زیرساخت‌ها کند، برای ارزان نگه داشتن قیمت سوخت در داخل هزینه می‌شود. این یارانه معمولاً در بودجه به چشم نمی‌آید اما بزرگترین بخش از یارانه‌های پنهان اقتصاد ایران را تشکیل می‌دهد. این موضوع مستقیماً بر قدرت خرید و کیفیت زندگی شما اثر دارد. وقتی بنزین ارزان است، مصرف بالا می‌رود و آلودگی هوا بیشتر می‌شود، اما از طرفی هرگونه تغییر در این یارانه، مثل گران شدن بنزین در سال ۱۳۹۸، بلافاصله روی کرایه حمل‌ونقل و قیمت تمام کالاهای مصرفی اثر می‌گذارد. چالش اصلی اینجاست که بخش بزرگی از این یارانه به جای دهک‌های ضعیف، به جیب کسانی می‌رود که خودروهای بیشتر یا کارخانه‌های انرژی‌بر دارند، در حالی که هزینه آن از جیب کل جامعه و از طریق تورم ناشی از کسری بودجه پرداخت می‌شود.