گاز شیرین

گاز شیرین محصول نهایی پالایشگاه‌های گاز است که پس از فرآوری سنگین به دست می‌آید. وقتی گاز از مخازن بزرگی مثل پارس جنوبی استخراج می‌شود، حاوی مقادیر زیادی گوگرد و مواد اسیدی است که به آن گاز ترش می‌گویند؛ این گاز خام هم سمی است و هم به سرعت لوله‌های انتقال را می‌پوساند. در پالایشگاه، این مواد مضر را جدا می‌کنند تا گازی بی‌بو، سالم و استاندارد به دست بیاید که ما آن را به عنوان شعله آبی در آشپزخانه‌ها یا سوخت کارخانه‌ها می‌شناسیم.

در اقتصاد ایران، گاز شیرین حکم خون در رگ‌های صنعت و رفاه مردم را دارد. وقتی در اخبار از ناترازی گاز صحبت می‌شود، یعنی تولید گاز شیرین پالایشگاه‌های ما کمتر از نیاز مصرف‌کنندگان است. این کمبود مستقیماً روی جیب مردم اثر می‌گذارد؛ چرا که دولت برای جلوگیری از قطع گاز خانه‌ها، گاز صنایع بزرگ مثل فولاد و پتروشیمی را قطع می‌کند. این اتفاق باعث کاهش تولید، افت سود شرکت‌های بورسی و در نهایت کاهش ارزش دارایی سهامداران می‌شود.

علاوه بر این، چون بیش از ۸۰ درصد برق ایران در نیروگاه‌های گازی تولید می‌شود، هرگونه اختلال در تأمین گاز شیرین می‌تواند منجر به خاموشی‌های گسترده شود. بنابراین، گاز شیرین فقط یک سوخت ساده نیست، بلکه موتور محرک تولید ملی و ضامن پایداری شبکه برق و گرمایش کشور است که قیمت‌گذاری و مقدار تولید آن، هزینه نهایی بسیاری از کالاها را در بازار ایران تعیین می‌کند.