کاهش داوطلبانه تولید

این اصطلاح زمانی به کار می‌رود که کشورهای بزرگ تولیدکننده نفت، فراتر از توافق‌های اجباری، تصمیم می‌گیرند شیرهای نفت را کمی ببندند. در واقع آن‌ها ترجیح می‌دهند مقدار کمتری نفت با قیمت بالاتر بفروشند تا اینکه بازار را اشباع کنند و باعث ارزان شدن دارایی ملی خود شوند. این یک استراتژی هوشمندانه برای مدیریت عرضه و تقاضا در بازارهای جهانی است که معمولاً توسط اعضای اوپک‌پلاس انجام می‌شود. برای ما در ایران، این موضوع مستقیماً با بودجه سالانه و قیمت دلار گره خورده است. وقتی تولید داوطلبانه کاهش می‌یابد و قیمت جهانی نفت بالا می‌رود، درآمدهای ارزی دولت حتی با فروش مقدار کمتر، افزایش می‌یابد. این اتفاق می‌تواند فشار روی ذخایر ارزی را کم کرده و به دولت کمک کند تا نوسانات قیمت دلار در بازار آزاد تهران را بهتر کنترل کند یا بودجه طرح‌های عمرانی را تأمین نماید.