کارآفرینی اجتماعی
کارآفرینی اجتماعی یعنی راهاندازی کسبوکاری که مثل یک شرکتِ عادی درآمد دارد، اما قلبش برای حل یک معضل میتپد. برخلاف خیریهها که معمولاً به کمکهای مردمی یا بودجههای دولتی وابستهاند، این مجموعهها محصول یا خدمتی را به بازار عرضه میکنند تا بتوانند روی پای خود بایستند. هدف نهایی آنها نه ثروتمند کردن سهامداران، بلکه ایجاد تغییری مثبت و ماندگار در جامعه است؛ مثلاً شرکتی که با بازیافت پسماند، هم درآمد کسب میکند و هم از نابودی طبیعت جلوگیری میکند.
در اقتصاد ایران که با چالشهایی مثل بیکاری در مناطق محروم یا بحرانهای محیطزیستی روبروست، این مدل اهمیت زیادی دارد. وقتی شما از یک پلتفرمِ فروشِ صنایعدستیِ روستایی خرید میکنید، در واقع به یک کارآفرین اجتماعی کمک کردهاید تا بدون نیاز به اعانه، برای زنان سرپرست خانوار شغل پایدار ایجاد کند. این کار باعث میشود ثروت به جای تمرکز در شهرهای بزرگ، به رگهای مناطق دورافتاده تزریق شود و با ایجاد اشتغال، امنیت اقتصادی و اجتماعیِ کل جامعه بهبود یابد.
چرا الان مهم است
تازهاین روزها در فضای کسبوکار ایران، نگاه به حل چالشهای جامعه از رویکرد محضِ خیریهای به سمت مدلهای پایدار اقتصادی تغییر کرده است. با جدی شدن بحرانهای انسانی مثل تنهایی یا انزوای اجتماعی، این پرسش مطرح شده که چطور میتوان با منطق بازار و سودآوری، باری از دوش جامعه برداشت و همزمان ارزش اقتصادی خلق کرد.
آخرین اخبار با این مفهوم
اقتصاد ارتباطات؛ آیا میتوان از درمان تنهایی یک کسبوکار سودآور ساخت؟
کارآفرینان به دنبال کسب درآمد از رفع تنهایی هستند، اما مدلهای تجاری این حوزه با چالش سودآوری و بیمیلی سرمایهگذاران روبروست.
۷ تیر ۱۴۰۵