چاه درون‌میدانی

تصور کنید یک مخزن بزرگ نفت مثل اسفنجی است که چندین نی در آن فرو کرده‌اید؛ بعد از مدتی، اطراف آن نی‌ها خشک می‌شود اما هنوز در فضاهای خالی بین آن‌ها نفت باقی مانده است. چاه درون‌میدانی دقیقاً همان نیِ جدیدی است که در این فضاهای خالی فرو می‌رود. در ایران که اکثر میدان‌های بزرگ نفتی مثل «اهواز» یا «مارون» به نیمه دوم عمر خود رسیده‌اند و تولیدشان به‌طور طبیعی کم شده، حفر این چاه‌ها بهترین راه برای جلوگیری از افت تولید بدون نیاز به کشف میدان‌های جدید و پرهزینه است.

اهمیت این چاه‌ها برای سفره مردم در سرعتِ به درآمد رسیدن آن‌هاست. چون زیرساخت‌ها و لوله‌های انتقال از قبل در آن منطقه وجود دارد، حفر چاه درون‌میدانی خیلی سریع‌تر از پروژه‌های بزرگ دیگر به نتیجه می‌رسد و نفتش فروخته می‌شود. هر بشکه نفتی که از این طریق به تولید ایران اضافه شود، یعنی ارزآوری بیشتر برای دولت؛ این موضوع در میان‌مدت به جبران کسری بودجه کمک کرده و مانع از فشار مضاعف بر نرخ دلار و تورم ناشی از کمبود درآمدهای نفتی می‌شود.