پیمانکاری تولید

پیمانکاری تولید یا تولید قراردادی به زبانی ساده یعنی اجاره کردن خط تولیدِ دیگران. در این سازوکار، شرکتی که برند و بازار را در اختیار دارد اما نمی‌خواهد درگیر چالش‌های سنگینِ احداث کارخانه، خرید ماشین‌آلات و استخدام مستقیم کارگر شود، تولید محصولش را به یک واحد صنعتیِ فعال می‌سپارد. این روش به برندها اجازه می‌دهد با سرمایه کمتر و سرعت بیشتر، محصولات جدید را به بازار عرضه کنند و فقط روی بازاریابی متمرکز شوند. در اقتصاد ایران، این مدل را زیاد در قفسه فروشگاه‌های زنجیره‌ای می‌بینیم؛ جایی که مثلاً یک برندِ نوپا، مواد شوینده یا مواد غذایی خود را در کارخانه‌های بزرگِ قدیمی تولید و بسته‌بندی می‌کند. این کار نه‌تنها ریسک سرمایه‌گذاری را برای کارآفرین ایرانی کم می‌کند، بلکه با پر کردن ظرفیت خالی کارخانه‌های موجود، هزینه‌های سربار تولید را کاهش داده و در نهایت می‌تواند مانع از افزایش بی‌رویه قیمت کالا برای مصرف‌کننده نهایی شود.