پیمان پولی

پیمان پولی در واقع یک قرارداد دوجانبه بین بانک‌های مرکزی دو کشور است که اجازه می‌دهد تاجران بدون نیاز به خرید دلار یا یورو، کالاهای خود را معامله کنند. در این روش، حساب‌های مشترکی بین دو کشور ایجاد می‌شود تا ارزش پول‌های ملی نسبت به هم سنجیده شده و تسویه حساب‌ها مستقیماً انجام شود؛ درست مثل اینکه دو همسایه به‌جای رفتن به صرافی برای تبدیل پولشان به یک ارز سوم، دفتری مشترک برای ثبت و تسویه مبادلاتشان داشته باشند.

در اقتصاد ایران که با محدودیت‌های دسترسی به دلار و سیستم سوئیفت روبروست، این پیمان‌ها راهی برای دور زدن موانع بانکی و کاهش تقاضا برای اسکناس دلار در بازار داخلی است. وقتی ایران با کشوری مثل روسیه یا عراق پیمان پولی می‌بندد، هزینه نقل‌وانتقال پول برای بازرگانان کمتر می‌شود و این موضوع می‌تواند از گرانی کالاهای وارداتی ناشی از نوسانات لحظه‌ای دلار جلوگیری کند. در نهایت، هرچه این پیمان‌ها موفق‌تر باشند، فشار روی ذخایر ارزی کشور کمتر شده و ثبات بیشتری در قیمت کالاهای مصرفی مردم ایجاد می‌شود.