هزینه تأمین مالی
همچنین: هزینه تامین مالی
هزینه تأمین مالی در واقع قیمتِ تمامشده پولی است که یک کسبوکار برای راه اندازی یا توسعه فعالیتهایش از دیگران میگیرد. وقتی یک تولیدکننده برای خرید مواد اولیه وام میگیرد یا یک شرکت در بورس اوراق مشارکت منتشر میکند، باید علاوه بر اصل پول، مبلغی را به عنوان سود یا کارمزد به وامدهنده یا سرمایهگذار بپردازد. در اقتصاد ایران که نرخ بهره و تورم معمولاً بالاست، این هزینه بخش بزرگی از مخارج شرکتها را تشکیل میدهد و مشخص میکند که آیا اجرای یک طرح جدید اصلاً منطقی است یا خیر.
این عدد مستقیماً روی زندگی روزمره و دارایی شما اثر میگذارد؛ چه خریدار کالا باشید و چه سهامدار بورس. برای مثال، وقتی هزینه تأمین مالی برای یک کارخانه خودروسازی یا تولیدکننده مواد غذایی بالا میرود، آنها برای جبران این مخارج ناچار میشوند قیمت محصولاتشان را افزایش دهند که باعث گرانی برای مصرفکننده میشود. از سوی دیگر، هرچه یک شرکت بتواند پول مورد نیازش را ارزانتر جور کند، سود خالص بیشتری برایش باقی میماند که در نهایت به شکل سود نقدی یا رشد قیمت سهام به جیب سهامدارانش میرود.
چرا الان مهم است
تازهبا افزایش بیسابقه نرخ سود اوراق دولتی (اخزا) به محدوده ۴۰ درصد، عملاً هزینه تأمین مالی برای شرکتهای بورسی و تولیدکنندگان جهش یافته است. وقتی دولت با این نرخها وام میگیرد، بخش خصوصی ناچار است برای جذب نقدینگی سودهای بالاتری بپردازد؛ این فشار هزینهای، سودآوری شرکتها را تهدید کرده و باعث خروج سرمایه از بازار بورس به سمت بازارهای بدهی شده است.
آخرین اخبار با این مفهوم
آیا نرخ سود ۴۲ درصدی اخزا، بورس را به زانو درمیآورد؟
با وجود نرخ سود ۴۲ درصدی اوراق، نرخ بهره حقیقی منفی مانع از خروج گسترده سرمایه از بورس میشود.
۶ مهر ۱۴۰۵