نیروگاه مجازی

نیروگاه مجازی در واقع یک سازه فیزیکی با دودکش‌های بلند نیست، بلکه یک شبکه هوشمند نرم‌افزاری است که منابع پراکنده تولید برق مانند پنل‌های خورشیدی پشت‌بام‌ها، باتری‌ها و حتی دستگاه‌های برقیِ کارخانه‌ها را به هم وصل می‌کند. وقتی شبکه برق سراسری در فشار است، این سیستم به جای قطع برق، از ذخیره این منابع کوچک استفاده کرده یا مصرف آن‌ها را به صورت خودکار مدیریت می‌کند تا پایداری شبکه حفظ شود. در ایران که هر تابستان با ناترازی برق و خاموشی روبرو هستیم، این فناوری اجازه می‌دهد مردم به جای مصرف‌کننده صرف، به فروشنده برق تبدیل شوند. مثلاً یک واحد صنعتی می‌تواند با کاهش داوطلبانه مصرف در ساعت پیک، پاداش نقدی بگیرد یا برق تولیدی پنل‌هایش را گران‌تر به شبکه بفروشد. این کار نه‌تنها فشار را از روی نیروگاه‌های فرسوده برمی‌دارد، بلکه سرمایه‌های خرد مردم را هم در مسیر حل بحران انرژی کشور قرار می‌دهد.