نیروگاه سیکل‌باز

نیروگاه سیکل‌باز را مثل یک موتور هواپیمای بزرگ تصور کنید که روی زمین نصب شده است. در این سیستم، مخلوط سوخت و هوا می‌سوزد و توربین را می‌چرخاند تا برق تولید شود؛ اما مشکل اصلی اینجاست که دودِ بسیار داغ خروجی بدون هیچ استفاده‌ای وارد هوا می‌شود. در واقع، در این مدل نیروگاه‌ها بیش از ۶۰ درصد انرژی نهفته در گاز به جای تبدیل شدن به الکتریسیته، به شکل گرما هدر می‌رود و بازدهی آن‌ها معمولاً زیر ۳۵ درصد است. در اقتصاد ایران که با ناترازی شدید گاز و برق دست‌وپنجه نرم می‌کند، این هدررفت انرژی مستقیماً روی پایداری شبکه برق خانگی و صنعتی اثر می‌گذارد. وقتی نیروگاه‌های قدیمی ما سیکل‌باز باقی می‌مانند، در زمستان گاز بیشتری مصرف می‌کنند که منجر به قطع گاز صنایع یا اجبار به مازوت‌سوزی می‌شود. تبدیل این واحدها به سیکل ترکیبی، یعنی استفاده از همان گرمای خروجی برای راه انداختن یک توربین بخار، می‌تواند بدون مصرف حتی یک قطره گاز اضافی، ظرفیت برق کشور را به شکل چشمگیری افزایش داده و از خاموشی‌های خسارت‌بار تابستانی جلوگیری کند.