نفت فوق‌سنگین

نفت فوق‌سنگین را می‌توانید مثل عسلی تصور کنید که در سرما سفت شده است؛ این نفت به قدری غلیظ و چسبناک است که به راحتی در لوله‌ها حرکت نمی‌کند و استخراج آن از دل زمین نیاز به تجهیزات پیشرفته و صرف انرژی زیاد دارد. در ایران، بخش بزرگی از ذخایر جدید ما در میادین مشترک با عراق، مثل آزادگان و یادآوران، از این نوع هستند. برخلاف نفت سبک که شفاف‌تر است و سریع به بنزین تبدیل می‌شود، این نفت تیره و سرشار از ناخالصی‌هایی مثل گوگرد است.

اهمیت این موضوع برای سفره مردم در قیمت فروش آن نهفته است؛ نفت فوق‌سنگین معمولاً با تخفیف زیادی نسبت به نفت معمولی در بازارهای جهانی فروخته می‌شود. چون پالایشگاه‌های قدیمی ایران برای تصفیه این نفتِ غلیظ طراحی نشده‌اند، دولت ناچار است آن را به صورت خام صادر کند. هرچه سهم این نوع نفت در سبد صادراتی ما بیشتر شود، درآمد واقعی ارزی کشور نسبت به قیمت‌های جهانی نفت کمتر می‌شود که این موضوع مستقیماً روی توان دولت در کنترل نرخ ارز و تأمین بودجه پروژه‌های عمرانی اثر می‌گذارد.