نرخ ترجیحی مالیات

نرخ ترجیحی مالیات یعنی دولت به جای گرفتن یک رقم ثابت از همه، برای بعضی فعالیت‌ها تخفیف ویژه قائل شود. مثلاً اگر نرخ مالیات بر عملکرد شرکت‌ها به‌طور عادی ۲۵ درصد است، دولت برای حمایت از تولید داخلی یا شرکت‌های دانش‌بنیان، این عدد را پایین می‌آورد. این کار ابزاری است تا فرمانِ اقتصاد را به سمتی بچرخانند که برای کشور حیاتی‌تر است، مثل تشویق به صادرات غیرنفتی یا آبادانی مناطق مرزی که به جای نرخ کامل، مالیات بسیار کمتری از آن‌ها گرفته می‌شود.

برای شما به عنوان یک فعال اقتصادی یا کسی که به دنبال راه‌اندازی کسب‌وکار است، این نرخ تعیین می‌کند که پولتان را کجا ببرید تا سود بیشتری برایتان بماند. وقتی دولت نرخ مالیاتِ سودِ حاصل از تولید را کمتر از فعالیت‌های واسطه‌گری تعیین می‌کند، در واقع می‌خواهد سودِ خالص تولیدکننده را بالا ببرد تا شما به جای دلال‌بازی، به فکر تولید باشید. این سیاست در زندگی روزمره هم اثر دارد؛ چرا که کاهش مالیاتِ تولیدکننده می‌تواند مانع از افزایش شدید قیمت نهایی کالاها برای مصرف‌کننده شود.