مدیریت پایدار منابع

مدیریت پایدار منابع یعنی دخل و خرج مملکت را طوری تنظیم کنیم که نه سیخ بسوزد و نه کباب. در اقتصاد ایران، این مفهوم یعنی وقتی نفت می‌فروشیم، تمام پولش را صرف هزینه‌های جاری و حقوق نکنیم، بلکه بخشی از آن را در پروژه‌های زیربنایی سرمایه‌گذاری کنیم تا وقتی چاه‌های نفت خشک شد یا قیمت جهانی افت کرد، زندگی مردم فلج نشود. این یعنی نگاه کردن به منابع به چشم یک سرمایه ماندگار نه یک پول توجیبی روزانه که باید تا آخر ماه تمام شود. وقتی مدیریت پایدار نباشد، دولت برای جبران هزینه‌هایش به چاپ پول یا برداشت بی‌رویه از منابع طبیعی و صندوق توسعه ملی رو می‌آورد که نتیجه مستقیم آن تورم شدید و کاهش قدرت خرید شماست. مثلاً اگر منابع آبی یا انرژی را بدون آینده‌نگری مصرف کنیم، در بلندمدت صنایع تعطیل شده و بیکاری بالا می‌رود. مدیریت پایدار در واقع یک قرارداد اخلاقی و اقتصادی است تا تضمین شود فرزندان ما هم حق دسترسی به رفاه و ثروت ملی را دارند و بار بدهی‌های امروز ما بر دوش آن‌ها نمی‌افتد.