محرومیت‌زدایی

محرومیت‌زدایی در اقتصاد ایران به معنای تلاش برای رساندن امکانات اولیه زندگی و فرصت‌های شغلی به مناطقی است که از چرخه اصلی ثروت عقب مانده‌اند. این مفهوم فراتر از کمک‌های معیشتی ساده است و بر ایجاد زیرساخت‌هایی مثل جاده، درمانگاه و شبکه‌های انتقال انرژی تمرکز دارد تا ساکنان این مناطق بتوانند بدون نیاز به مهاجرت، از دارایی‌ها و توانمندی‌های خود برای کسب درآمد استفاده کنند.

این موضوع مستقیماً بر جیب و آینده همه ایرانی‌ها اثر می‌گذارد؛ وقتی محرومیت‌زدایی در مناطقی مثل سیستان و بلوچستان یا روستاهای مرزی درست انجام نشود، موج مهاجرت به حاشیه کلان‌شهرها شدت می‌گیرد که نتیجه آن افزایش قیمت مسکن و اجاره‌بها در شهرهایی مثل تهران و کرج است. همچنین، اگر بودجه‌های محرومیت‌زدایی به‌جای درآمدهای مالیاتی از طریق چاپ پول تأمین شود، تورم حاصل از آن قدرت خرید تمام جامعه را کاهش می‌دهد، بنابراین شیوه اجرای آن مرز باریکی میان عدالت اجتماعی و ثبات اقتصادی است.