محدودیت تجاری

محدودیت تجاری یعنی دولت به جای اینکه اجازه دهد کالاها آزادانه بین مرزها جابه‌جا شوند، برای آن‌ها سد ایجاد کند. این سد می‌تواند به شکل تعرفه یا همان مالیات گمرکی، سهمیه‌بندی برای مقدار ورود کالا، یا حتی ممنوعیت کامل باشد. در اقتصاد ایران، دولت‌ها معمولاً زمانی سراغ این ابزار می‌روند که بخواهند از کارخانه‌های داخلی در برابر رقبای خارجی حمایت کنند یا با جلوگیری از خروج دلار برای کالاهای غیرضروری، نوسانات بازار ارز را کنترل نمایند. این محدودیت‌ها مستقیماً روی قیمت و کیفیت کالاهایی که می‌خرید اثر می‌گذارد. برای مثال، وقتی واردات خودرو یا لوازم خانگی محدود می‌شود، به دلیل کم شدن رقابت در بازار، قیمت‌ها بالا می‌رود و حق انتخاب مصرف‌کننده محدود می‌شود. اگرچه این کار در کوتاه‌مدت ممکن است به حفظ برخی شغل‌ها در کارخانه‌های داخلی کمک کند، اما در بلندمدت اگر هوشمندانه نباشد، باعث می‌شود تولیدکننده داخلی انگیزه‌ای برای بهبود کیفیت و رقابت با استانداردهای جهانی نداشته باشد.