مجوز تولید

مجوز تولید در واقع تاییدیه رسمی دولت به یک سرمایه‌گذار است تا بتواند کارخانه‌ای را احداث یا کالایی را روانه بازار کند. در ساختار اقتصادی ایران، این مجوز معمولاً در دو مرحله صادر می‌شود: ابتدا «جواز تأسیس» که اجازه ساخت‌وساز می‌دهد و سپس «پروانه بهره‌برداری» که اجازه تولید انبوه است. این سند نشان‌دهنده هویت قانونی یک واحد تولیدی نزد نهادهایی مثل وزارت صمت یا جهاد کشاورزی است.\n\nاهمیت این مجوز برای مردم در این است که هرچه دریافت آن سخت‌تر باشد، تولیدکننده کمتری وارد بازار می‌شود و در نتیجه قیمت‌ها به دلیل انحصار بالا می‌رود. به عنوان مثال، در بازار لوازم خانگی ایران، داشتن مجوز تولید به معنای اجازه خرید ورق فولاد با نرخ دولتی است. اگر این مجوزها به درستی صادر نشوند، تولیدکننده ناچار است مواد اولیه را از بازار آزاد و گران تهیه کند که هزینه آن در نهایت از جیب خریدار پرداخت می‌شود.