لجستیک دریایی

لجستیک دریایی فراتر از داشتن کشتی است؛ این مفهوم شامل مدیریت بنادر، انبارداری در اسکله، بیمه دریایی و مسیریابی هوشمند برای انتقال بار است. در اقتصاد ایران که بیش از نود درصد تجارت خارجی آن از طریق مرزهای آبی انجام می‌شود، این حوزه حکم رگ‌های حیاتی را دارد. وقتی از لجستیک در بخش نفت و گاز حرف می‌زنیم، منظورمان تمام مراحلی است که باعث می‌شود نفت خام از مخازن ساحلی به نفتکش‌ها منتقل شده و با عبور از تنگه هرمز به دست مشتری جهانی برسد. این فرآیند در شرایط تحریم، به یک تخصص پیچیده برای دور زدن محدودیت‌ها تبدیل شده است. این موضوع مستقیماً با معیشت مردم در ارتباط است. وقتی به دلیل فرسودگی ناوگان یا مشکلات مدیریتی در بنادر، هزینه اجاره کشتی یا بیمه بالا می‌رود، قیمت هر تن کالای وارداتی مثل روغن یا برنج هم گران‌تر می‌شود. برای مثال، اگر کشتی‌های حامل کالاهای اساسی در بنادر جنوبی کشور به دلیل ضعف لجستیک معطل تخلیه بمانند، جریمه‌های سنگین ارزی به نام دموراژ پرداخت می‌شود؛ این هزینه‌های اضافی در نهایت از جیب مصرف‌کننده ایرانی و به شکل تورم در قیمت خوراکی‌ها خارج خواهد شد.