قرارداد هوشمند

قرارداد هوشمند مثل یک دستگاه خودکار فروش تنقلات عمل می‌کند؛ شما پول را وارد می‌کنید و دستگاه بدون نیاز به فروشنده، محصول را به شما تحویل می‌دهد. در این سازوکار، به جای کاغذ و امضای سنتی، از کدهای برنامه‌نویسی استفاده می‌شود که روی شبکه بلاک‌چین ثبت شده‌اند. ویژگی اصلی این قراردادها این است که پس از ثبت، هیچ‌کس حتی سازنده آن نمی‌تواند در روند اجرای آن تقلب یا تغییر ایجاد کند، چون «اعتماد» از آدم‌ها به «ریاضیات و کد» منتقل شده است. در فضای اقتصادی ایران که هزینه‌های پیگیری قانونی زیاد و اعتماد به طرفین معامله گاهی دشوار است، قرارداد هوشمند می‌تواند امنیت دارایی را تضمین کند. مثلاً در یک معامله دیجیتال، پول خریدار در قرارداد قفل می‌شود و تنها زمانی به فروشنده می‌رسد که کالا یا خدمات طبق توافق تحویل داده شود. این کار نیاز به واسطه‌هایی مثل بنگاه‌ها یا ضامن‌های بانکی را حذف کرده و ریسک کلاهبرداری یا دبه کردن در معامله را در بازارهای مالی و حتی خرید و فروش‌های روزمره به شدت کاهش می‌دهد.