فسادزدایی
فسادزدایی برخلاف تصور عمومی، فقط مچگیری یا برخورد قضایی با افراد متخلف نیست؛ بلکه به معنای کور کردنِ چشمههایی است که فساد از آنها میجوشد. در واقع، وقتی قوانین پیچیده و مبهم باشند یا توزیع منابع (مثل ارز دولتی یا وامهای بانکی) پشت درهای بسته اتفاق بیفتد، فساد ایجاد میشود. فسادزدایی یعنی سیستمی طراحی کنیم که حتی اگر فردی قصد سوءاستفاده داشت، ساختارِ شفافِ اداری و نظارتِ همگانی اجازه این کار را به او ندهد.
در زندگی روزمره ما، نبودِ فسادزدایی خودش را به شکل تورم و نابرابری نشان میدهد. برای مثال، وقتی ارز ارزانقیمت به جای واردات کالای اساسی، سر از بازار آزاد درمیآورد، یا وقتی پروژههای بزرگ دولتی بدون مناقصه شفاف به پیمانکاران خاص میرسد، هزینه آن از جیب تمام مردم و از طریق کاهش ارزش پول ملی پرداخت میشود. فسادزداییِ واقعی یعنی حذف این تبعیضها؛ تا سرمایهگذارِ خرد و کارآفرینِ بدونِ پارتی هم بتواند در یک فضای امن، برای آیندهاش برنامهریزی کند و نگرانِ غارتِ داراییاش توسط رانتخوارها نباشد.
چرا الان مهم است
تازهدر روزهای اخیر، فعالان بخش خصوصی با تاکید بر پیوند میان تحریم و رانت، خواستار شفافیت بیشتر شدهاند. واقعیت این است که در اقتصاد ایران، محدودیتهای بینالمللی فضایی برای واسطهگریهای غیرشفاف ایجاد کرده؛ حالا تلاش برای فسادزدایی، نه فقط یک شعار اخلاقی، بلکه راهکاری برای بازگرداندن سلامت به تجارت و کاهش هزینههای پنهانی است که از جیب مردم میرود.
آخرین اخبار با این مفهوم
بیانیه اتاق تهران: بخش خصوصی همسنگر دیپلماسی برای عبور از تحریمها و فساد
اتاق بازرگانی تهران با حمایت از مذاکرات، خواستار فسادزدایی و اصلاحات ساختاری برای تضمین رونق اقتصادی پس از توافق شد.
۷ تیر ۱۴۰۵