ظرفیت انتقال

ظرفیت انتقال در واقع حکمِ گلوگاه را در صنعت انرژی دارد. تصور کنید مخازن بزرگی از گاز در جنوب کشور داریم، اما لوله‌هایی که این گاز را به شهرها می‌برند، قطر و فشار محدودی دارند. هر چقدر هم تولید در مبدأ زیاد باشد، سقفِ نهاییِ سوختی که به مقصد می‌رسد را همین توانِ جابه‌جاییِ لوله‌ها و ایستگاه‌های تقویت فشار تعیین می‌کند. اگر این ظرفیت فرسوده شود یا توسعه نیابد، شبکه نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای جدید باشد.

در اقتصاد ایران، محدودیتِ ظرفیت انتقال مستقیماً روی جیب مردم اثر می‌گذارد. مثلاً در زمستان‌ها، حتی اگر تولید گاز کافی باشد، محدودیتِ لوله‌ها باعث می‌شود گاز به نیروگاه‌ها یا صنایع بزرگ نرسد؛ نتیجه این اتفاق، قطع برق یا توقف تولید کارخانه‌های سیمان و فولاد است. این کمبود عرضه در نهایت باعث گران شدن کالاها و کاهش سود شرکت‌های بورسی می‌شود. همچنین، هر چقدر ظرفیت انتقال نفت به بنادر بیشتر باشد، توان ارزآوری کشور و ثبات بازار ارز در برابر تکانه‌ها بالاتر می‌رود.