شرکت زیان‌ده

وقتی یک شرکت در طول یک سال، پولی که برای تولید، حقوق کارکنان و هزینه‌های جاری‌اش خرج می‌کند بیشتر از درآمد حاصل از فروش محصولات یا خدماتش باشد، زیان‌ده محسوب می‌شود. در واقع، این شرکت‌ها به جای ثروت‌آفرینی، در حال مصرف کردن سرمایه اولیه یا استقراض برای بقا هستند. اگر این وضعیت ادامه یابد، شرکت با انباشت زیان مواجه شده و اصطلاحاً مشمول ماده ۱۴۱ قانون تجارت می‌شود که یعنی نیمی از سرمایه‌اش از بین رفته و باید برای انحلال یا بقای آن تصمیم‌گیری شود.

در اقتصاد ایران، زیان‌ده بودن بسیاری از شرکت‌های دولتی یا خودروسازان بزرگ، مستقیماً روی جیب مردم اثر می‌گذارد. دولت برای جبران این چاله‌های مالی، اغلب مجبور می‌شود از بانک مرکزی قرض بگیرد یا بودجه‌ای را که باید صرف زیرساخت و رفاه شود، به این شرکت‌ها تزریق کند که نتیجه نهایی آن رشد نقدینگی و تورم است. برای سهامداران بورس تهران نیز، شرکت زیان‌ده به معنای ریسک بالای توقف نماد و تقسیم نکردن سود است که می‌تواند دارایی آن‌ها را در معرض خطر جدی قرار دهد.