سیاست خالص صفر

سیاست خالص صفر به این معنا نیست که تمام فعالیت‌های صنعتی متوقف شود، بلکه هدف این است که به همان اندازه‌ای که آلاینده تولید می‌کنیم، با روش‌هایی مثل توسعه فضای سبز یا استفاده از فناوری‌های نوین، آن را جبران کنیم. در واقع، این یک برنامه بلندمدت برای تغییر موتور محرک اقتصاد از سوخت‌های فسیلی به سمت انرژی‌های پاک و بهره‌وری بالاتر است. برای ایران که اقتصادی وابسته به نفت و گاز دارد، این مسیر به معنای یک جراحی بزرگ در بخش تولید و نحوه توزیع انرژی خواهد بود.

این سیاست مستقیماً با دارایی مردم و قیمت تمام‌شده کالاها در ارتباط است. برای مثال، اگر صنایع بزرگ مثل فولاد یا پتروشیمی خود را با استانداردهای خالص صفر تطبیق ندهند، در آینده نزدیک برای صادرات محصولاتشان به بازارهای جهانی با جریمه‌های سنگین و مالیات‌های کربنی مواجه می‌شوند که درآمد ارزی کشور را کاهش می‌دهد. از سوی دیگر، اجرای این سیاست می‌تواند به معنای تغییر در نظام یارانه‌های انرژی و هدایت این منابع به سمت نوسازی ناوگان حمل‌ونقل و تولید لوازم خانگی کم‌مصرف باشد که در نهایت هزینه‌های زندگی و آسیب‌های ناشی از آلودگی هوا را برای خانواده‌های ایرانی کمتر می‌کند.