سفته

سفته یک برگه رسمی و بهادار است که از بانک تهیه می‌کنید تا تعهد بدهید مبلغی را در آینده به شخصی بپردازید. این سند برخلاف چک، مستقیماً به حساب جاری شما وصل نیست اما به اندازه همان اعتبار قانونی دارد. وقتی سفته‌ای را امضا می‌کنید، یعنی پذیرفته‌اید که آن مبلغ را بدهکارید و اگر پرداخت نکنید، طرف مقابل می‌تواند با مراجعه به دادگاه، اموال شما را برای نقد کردن طلبش توقیف کند. در ایران، سفته بیشتر از آنکه برای جابه‌جایی پول استفاده شود، نقش ضمانت دارد؛ مثلاً وقتی وام ازدواج می‌گیرید یا در جایی استخدام می‌شوید، از شما سفته می‌خواهند. نکته حیاتی اینجاست که سفته یک سند تجریدی است؛ یعنی دادگاه کاری ندارد که شما چرا آن را داده‌اید، همین که امضای شما پایش باشد، باید پولش را بدهید. بنابراین همیشه باید در متن آن ذکر کنید که بابت چه قرارداد یا ضمانتی صادر شده تا از سوءاستفاده‌های احتمالی و به خطر افتادن دارایی‌تان جلوگیری کنید.