ذخایر نقدی

ذخایر نقدی در واقع همان پولِ نقد و آماده‌ای است که بانک‌ها در صندوق خود یا در حساب‌هایشان نزد بانک مرکزی نگه می‌دارند. تصور کنید بانک مثل یک فروشگاه بزرگ است؛ همان‌طور که فروشنده باید همیشه مقداری پول نقد برای پس دادنِ باقی‌مانده پول مشتری در دخل داشته باشد، بانک هم موظف است بخشی از سپرده‌های مردم را به صورت نقد حفظ کند و همه آن را وام ندهد تا اگر کسی برای دریافت موجودی‌اش مراجعه کرد، با صندوق خالی روبرو نشود.

در اقتصاد ایران، وضعیت این ذخایر مستقیماً با قدرت خرید شما در ارتباط است. وقتی ذخایر نقدی یک بانک تمام شود، آن بانک برای پرداخت تعهداتش مجبور به «اضافه‌برداشت» از بانک مرکزی می‌شود که نتیجه‌اش چاپ پول بدون پشتوانه و افزایش تورم است. همچنین اگر ذخایر نقدی بانک‌های کشور کاهش یابد، شما اثر آن را در صف‌های طولانی و سخت‌گیری برای دریافت وام‌های خرد مثل وام ازدواج یا مسکن حس می‌کنید، چون بانک پولی برای قرض دادن در اختیار ندارد.