ذخایر فنی

وقتی شما برای ماشین یا عمرتان حق‌بیمه می‌پردازید، شرکت بیمه نمی‌تواند تمام این پول را به عنوان سودِ خالص برداشت کند. ذخایر فنی بخشی از این پول است که طبق قانون باید در حساب‌های مشخصی بماند تا برای روز مبادا، یعنی زمانی که مشتریان خسارت می‌خواهند یا قرارداد بیمه عمرشان تمام می‌شود، نقد و آماده باشد. در واقع این پول امانتی است که توانگری مالی شرکت را نشان می‌دهد و تضمین می‌کند که شرکت در برابر تعهداتش ورشکسته نمی‌شود.

اهمیت این ذخایر برای شما زمانی روشن می‌شود که مثلاً در یک تصادف زنجیره‌ای یا حادثه‌ای بزرگ، تعداد زیادی از مردم هم‌زمان تقاضای خسارت می‌کنند. در اقتصاد ایران، نظارت سخت‌گیرانه بیمه مرکزی بر این ذخایر باعث می‌شود شرکت‌ها نتوانند با پولِ شما در بازارهای پرریسک بازی کنند و سرمایه‌تان را به خطر بیندازند. اگر شرکتی ذخایر فنی کافی نداشته باشد، در پرداخت خسارتِ بدنه یا دیه به مشکل می‌خورد و عملاً بیمه‌نامه‌ای که در دست دارید، اعتبار واقعی‌اش را از دست می‌دهد.