دولت تنظیم‌گر

دولت تنظیم‌گر یعنی دولتی که از نقشِ «صاحب‌کار» و «بنگاه‌دار» فاصله گرفته و به جای دخالتِ مستقیم در تولید، روی تعیینِ قواعدِ بازی تمرکز می‌کند. در این الگو، هدفِ اصلی دولت این نیست که خودش نان بپزد یا خودرو بسازد، بلکه می‌خواهد مطمئن شود نانواها و خودروسازان با هم رقابتِ سالم دارند، قیمت‌ها را ناعادلانه بالا نمی‌برند و کیفیتِ محصول را فدای سودِ کوتاه‌مدت نمی‌کنند. در واقع، دولت اینجا نقشِ ناظر و داوری را دارد که کارتِ زرد و قرمز را برای متخلفان نگه داشته است. در اقتصاد ایران، وقتی صحبت از قیمتِ اینترنت، تعرفهٔ وارداتِ خودرو یا نظارت بر بانک‌های خصوصی می‌شود، با چهرهٔ تنظیم‌گریِ دولت روبرو هستیم. اگر این نقش درست ایفا نشود، مثلاً یک شرکتِ بزرگ می‌تواند بازار را قبضه کند و هر قیمتی دلش خواست روی کالا بگذارد. اما یک دولتِ تنظیم‌گرِ قوی، با نهادهایی مثلِ «شورای رقابت»، اجازه نمی‌دهد جیبِ مصرف‌کننده بابتِ انحصارِ یک یا دو شرکتِ خاص خالی شود و سعی می‌کند تعادلی بین سودِ تولیدکننده و رفاهِ مردم برقرار کند.