دور زدن تحریم
وقتی کشوری تحت تحریمهای مالی و تجاری قرار میگیرد، بانکهای جهانی و شرکتهای بزرگ از معامله مستقیم با آن منع میشوند. دور زدن تحریم یعنی ایجاد یک شبکه موازی و غیررسمی برای خرید نیازهای کشور یا فروش محصولاتی مثل نفت؛ به طوری که هویت اصلی خریدار و فروشنده مخفی بماند. این کار معمولاً از طریق ثبت شرکتهای صوری در کشورهای واسطه، تغییر پرچم کشتیها و استفاده از شبکه صرافیها به جای سیستم بانکی بینالمللی انجام میشود. این فرآیند برای زندگی روزمره مردم ایران بدون هزینه نیست. هر واسطهای که در این مسیر اضافه میشود، درصدی به عنوان کارمزد یا حق ریسک برمیدارد که در نهایت قیمت کالا را برای مصرفکننده نهایی گران میکند. به همین دلیل است که مثلاً یک گوشی موبایل یا قطعه صنعتی در ایران، بسیار گرانتر از قیمت دلاری آن در بازارهای جهانی به دست مردم میرسد. علاوه بر گرانی، این روش باعث میشود کالاها بدون گارانتی معتبر وارد شوند و شفافیت مالی در اقتصاد کاهش یابد.
چرا الان مهم است
تازهبا تنگتر شدن حلقه فشار بر فروش نفت، «دور زدن تحریم» از یک اصطلاح سیاسی به رگ حیاتی اقتصاد تبدیل شده است. وقتی آمریکا صادرات نفت را هدف میگیرد، دولت برای تأمین ارزِ کالاهای اساسی و کنترل قیمت دلار، ناچار به استفاده از مسیرهای غیررسمی است؛ موضوعی که مستقیماً بر ثبات قیمتها و قدرت خرید ایرانیان اثر میگذارد.
آخرین اخبار با این مفهوم
تشدید فشار آمریکا بر صادرات نفت ایران؛ واکنش بانک مرکزی به تحریمهای جدید
آمریکا با هدف قطع درآمدهای نفتی ایران، پالایشگاههای تیپات را هدف تحریم قرار داد؛ بانک مرکزی این اقدام را متناقض خواند.
۱۶ مرداد ۱۴۰۵