دانش سازمانی

دانش سازمانی در واقع همان «فوتِ کوزه‌گری» یک شرکت است که در ذهنِ کارکنان، سیستم‌های نرم‌افزاری یا روال‌های کاری‌اش پنهان شده است. این دانش فراتر از مدرک تحصیلی افراد است و به تجربهٔ جمعیِ آن‌ها در برخورد با چالش‌های بازار مربوط می‌شود. وقتی یک شرکت یاد می‌گیرد چطور در شرایطِ نوسانیِ اقتصاد ایران، مواد اولیه را به‌موقع تأمین کند یا فرآیندِ تولید را ارزان‌تر تمام کند، در حالِ خلقِ ارزشمندترین داراییِ خود است که در ترازنامه‌های حسابداری به چشم نمی‌آید اما موتورِ محرکِ سودآوری است. برای یک سرمایه‌گذار یا سهام‌دار، دانش سازمانی تضمین‌کنندهٔ امنیتِ پول است. مثلاً در بورس تهران، شرکتی که دانشِ خود را سیستمی کرده، با رفتنِ یک مدیر یا کارشناسِ کلیدی از هم نمی‌پاشد. اما در شرکت‌های فردمحور، خروجِ آدم‌ها به معنیِ پریدنِ دانش و سقوطِ کیفیت است. در واقع، دانش سازمانی همان چیزی است که باعث می‌شود یک بانک یا یک استارتاپِ بزرگ، با وجودِ فشارهای اقتصادی، همچنان سهمِ بازار خود را حفظ کند و ارزشِ سرمایهٔ شما را در بلندمدت رشد دهد.