خط تولید

خط تولید قلب تپنده هر واحد صنعتی است؛ مسیری مشخص که در آن مواد خام وارد شده و پس از عبور از ایستگاه‌های مختلف، به کالایی آماده مصرف تبدیل می‌شوند. در نگاه حسابداری و مالی، خط تولید صرفاً مجموعه‌ای از ماشین‌آلات نیست، بلکه دارایی اصلی شرکت محسوب می‌شود که هزینه‌های نگهداری، استهلاک و سرعت خروجی آن، ترازنامه و سود و زیان نهایی یک کسب‌وکار را تعیین می‌کند. وقتی یک کارخانه با تمام ظرفیت خط تولید خود کار می‌کند، هزینه‌های ثابت سرشکن شده و اصطلاحاً تولید اقتصادی‌تر می‌شود. در اقتصاد ایران، وضعیت خطوط تولید مستقیماً با جیب مصرف‌کننده و سهامدار در ارتباط است. برای مثال، وقتی خط تولید یک شرکت خودروسازی یا لبنی به دلیل فرسودگی یا نبود قطعات یدکی دچار توقف یا ضایعات زیاد می‌شود، هزینه تمام‌شده محصول بالا می‌رود که نتیجه آن افزایش قیمت برای خریدار و کاهش سود برای سهامداران در بورس است. نوسازی این خطوط با تکنولوژی‌های جدیدتر به معنای تولید کالای رقابتی‌تر و حفظ ارزش دارایی سرمایه‌گذاران در برابر تورم است.