خدمات عمومی اجباری

خدمات عمومی اجباری یعنی دولت به شرکت‌های بزرگ مثل مخابرات یا پست دستور می‌دهد که نباید فقط در شهرهای پرجمعیت و سودآور کار کنند. آن‌ها موظفند خدماتشان را به دورترین روستاها هم ببرند، حتی اگر هزینه‌اش بسیار بیشتر از درآمدش باشد. در واقع دولت به این شرکت‌ها اجازه فعالیت و سودآوری در بازار را می‌دهد، به شرطی که بارِ خدمات‌رسانی به مناطق محروم را هم به دوش بکشند تا کسی از امکانات اولیه زندگی محروم نماند. در ایران، این موضوع مستقیماً روی دسترسی شما به خدماتی مثل اینترنت روستایی و دفاتر پستی اثر دارد. بخشی از پولی که اپراتورهای موبایل به دولت می‌پردازند، صرف همین طرح‌های «USO» می‌شود تا روستاهای مرزی هم به شبکه ملی اطلاعات متصل شوند. اگر این اجبار نبود، شرکت‌های خصوصی هیچ انگیزه‌ای برای کابل‌کشی یا نصب دکل در مناطق کم‌جمعیت نداشتند و شکاف بین شهر و روستا بسیار عمیق‌تر می‌شد؛ بنابراین این قانون نوعی ابزار برای توزیع عادلانه ثروت و امکانات در کل نقشه ایران است.