توسعه میدان‌های نفتی

توسعه میدان‌های نفتی مرحله‌ای است که یک مخزن کشف‌شده را به منبع ثروت تبدیل می‌کند. برخلاف تصور عمومی، پیدا کردن نفت به تنهایی کافی نیست؛ برای برداشت آن باید شبکه پیچیده‌ای از چاه‌های تولیدی، تأسیسات جداسازی گاز از نفت و خطوط لوله طولانی ساخته شود. در ایران، این کار معمولاً سال‌ها طول می‌کشد و به سرمایه‌گذاری‌های عظیم دلاری و تکنولوژی‌های پیشرفته حفاری نیاز دارد تا فشار مخزن حفظ شده و نفت با بیشترین سرعت ممکن استخراج شود.

این موضوع مستقیماً با جیب مردم گره خورده است؛ چون بخش بزرگی از بودجه دولت و ارز مورد نیاز برای واردات کالاها از فروش همین نفت تأمین می‌شود. مثلاً وقتی توسعه میدان‌های مشترک مثل آزادگان یا پارس جنوبی به دلیل تحریم یا کمبود بودجه کند می‌شود، کشورهای همسایه سهم ما را از مخزن مشترک می‌برند. این یعنی از دست رفتن ثروت ملی که می‌توانست صرف کنترل تورم شود. علاوه بر این، توسعه نیافتن میادین گازی در فصول سرد خود را به صورت قطعی گاز صنایع نشان می‌دهد که باعث گرانی محصولات نهایی برای مصرف‌کننده ایرانی می‌شود.